IVF
IVF یا لقاح آزمایشگاهی یکی از شناختهشدهترین روشهای کمکباروری است که در آن لقاح تخمک و اسپرم خارج از بدن و در محیط آزمایشگاه انجام میشود. این روش برای زوجهایی که به دلایل مختلف با مشکل ناباروری مواجه هستند، میتواند یکی از گزینههای درمانی مؤثر باشد. انتخاب IVF پس از بررسی علت ناباروری، سن، وضعیت تخمدانها، کیفیت اسپرم و شرایط رحم انجام میشود.
IVF چگونه انجام میشود؟
فرآیند IVF معمولاً با مصرف داروهای هورمونی برای تحریک تخمدانها و رشد همزمان چند فولیکول آغاز میشود. در طول این مرحله، رشد فولیکولها با سونوگرافی و آزمایشهای لازم تحت نظر قرار میگیرد. پس از رسیدن تخمکها به مرحله مناسب، با تجویز داروی نهایی، زمان برداشت تخمک مشخص میشود.
تخمکگیری معمولاً به کمک سونوگرافی واژینال و یک روش کمتهاجمی انجام میشود. سپس تخمکهای بهدستآمده در آزمایشگاه با اسپرم ترکیب میشوند تا لقاح صورت گیرد. در برخی شرایط، برای افزایش احتمال لقاح از روش ICSI استفاده میشود.
پس از تشکیل جنین، رشد آن طی چند روز در آزمایشگاه پیگیری و کیفیت جنینها ارزیابی میشود. سپس یک جنین مناسب، در صورت مناسب بودن شرایط، به رحم منتقل میشود. در بعضی موارد نیز جنینهای مناسب برای استفاده در آینده فریز خواهند شد.
IVF برای چه افرادی مناسب است؟
IVF ممکن است در شرایطی مانند انسداد یا آسیب لولههای رحمی، کاهش ذخیره تخمدان، برخی انواع ناباروری مردانه، اندومتریوز، ناباروری با علت نامشخص یا شکست سایر روشهای درمانی مورد استفاده قرار گیرد. همچنین سن و شرایط باروری زن و مرد در انتخاب این روش اهمیت زیادی دارد.
شانس موفقیت IVF
موفقیت IVF به عوامل متعددی از جمله سن زن، کیفیت تخمک و اسپرم، تعداد و کیفیت جنینها و وضعیت رحم بستگی دارد؛ بنابراین نمیتوان برای همه افراد یک میزان موفقیت یکسان در نظر گرفت.
تشخیص علت ناباروری و انتخاب پروتکل درمانی مناسب توسط متخصص ناباروری، نقش مهمی در افزایش شانس موفقیت درمان دارد.